Mother

In this shirt,
I can be you,
To be near you,
For a while.

Ik kan me nog herinneren dat ik me besefte dat ik langer met een rijbewijs geleefd had dan zonder. Ik vond dat toen een bizar idee. Zo ook besefte ik me vanmorgen dat mijn broertje vandaag langer zonder dan met mijn moeder geleefd heeft. Ik kan daar gewoon niet helemaal bij. Toen ik hem vroeg hoe dat voor hem was was het (gelukkig) net zo bizar voor hem.

Vandaag is het 17 jaar geleden dat ze is overleden, en ik kan me ieder detail van die dag nog herinneren alsof het vorige week was. Het is nog steeds het allerzwaarste wat ik heb meegemaakt. En ondanks dat het niet zo vaak meer gebeurt, word ik nog steeds wel eens wakker zonder het besef dat ze dood is. Die paar minuten, vlak voordat ik echt wakker ben, zijn erg fijn. In die paar minuten leeft ze nog, is ze bezig in haar tuin, en heb ik nog een vangnet.

Wellicht houdt dat zelf-kwelling op wanneer ik langer leef zonder dan met.

Lieve mamma,

Ik schreef vorig jaar dat ik je miste en dan ik er steeds meer achter kom dat ik zonder jou mezelf niet goed ken. Ondanks dat ik geen kans meer heb om met je te praten, heb ik het idee nog niet losgelaten dat ik je hierbij nodig heb. Ik probeer het voor mezelf uit te zoeken, maar ik kom er niet heel ver mee. Alle wegen leiden naar vragen die ik aan jou zou stellen.

Ik weet niet waarom, maar angst, twijfel, en verdriet zijn een groot onderdeel van mijn fundament.

Ik denk vaak aan je. We hebben het ook nog heel veel over je. Maar ondertussen zijn we zestien jaar verder, en een hoop van de verhalen die we elkaar vertellen over jou beginnen bijna legendes te worden. Ik ben zo bang dat de waarheid nog verder verwatert, en dat ik nog verder verwijderd van je raak.

My mother received a poem, written out on a typewriter, from an anonymous sender. She held onto it until her death. It must have been quite special to her. Having read it, I can understand why.

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn an’dre muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn hier niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt