Ik kan me nog herinneren dat ik me besefte dat ik langer met een rijbewijs geleefd had dan zonder. Ik vond dat toen een bizar idee. Zo ook besefte ik me vanmorgen dat mijn broertje vandaag langer zonder dan met mijn moeder geleefd heeft. Ik kan daar gewoon niet helemaal bij. Toen ik hem vroeg hoe dat voor hem was was het (gelukkig) net zo bizar voor hem.
Vandaag is het 17 jaar geleden dat ze is overleden, en ik kan me ieder detail van die dag nog herinneren alsof het vorige week was. Het is nog steeds het allerzwaarste wat ik heb meegemaakt. En ondanks dat het niet zo vaak meer gebeurt, word ik nog steeds wel eens wakker zonder het besef dat ze dood is. Die paar minuten, vlak voordat ik echt wakker ben, zijn erg fijn. In die paar minuten leeft ze nog, is ze bezig in haar tuin, en heb ik nog een vangnet.
Wellicht houdt dat zelf-kwelling op wanneer ik langer leef zonder dan met.